Wolter Kroes – Thuis in zijn Westendorf

Wolter en Claus

Volkszanger Wolter Kroes (op de foto links) vertelt over zijn skiongelukken, de Tiroler gemoedelijkheid en Westendorf, zijn favoriete wintersportdorp in Oostenrijk. “Als ik in de Moskito Bar optreed, zingt zelfs de rij voor de deur mee.”

 

Jij bent een brokkenpiloot?
Dat valt wel mee. Ik ski al veertig jaar en heb vier keer wat gehad.

Dit wintersportseizoen had je pech…
Ik moest uitwijken voor een snowboarder, gleed over een brok ijs en klapte vol op m’n rug en schouder. Alle lucht was even uit m’n longen verdwenen. Ik kon uiteindelijk zelf opstaan, maar stierf van de pijn. Het gebeurde tijdens de laatste afdaling van m’n vakantie in Westendorf in Tirol.

Wat was de schade?
Gekneusde ribben en een gescheurde pees in m’n schouder. Gelukkig kon ik snel geopereerd worden.

In 2008 was je ook de klos…
Weer in Westendorf. Ik bleef op een recht stuk piste met m’n linkerbeen in de papsneeuw hangen. Ik dacht: ik moet wat doen, anders ga ik vol op m’n bek! Ik draaide me om, maar m’n ski bleef staan. Het was alsof mijn voet in een bankschroef vaststond. Dan moet je niet een draai van 180 graden maken.

Wat was toen de schade?
Een verbrijzelde enkel en een gebroken kuitbeen. Het bot stak uit m’n been. Maar ik ski alweer twee jaar, hoor. Van de vier keer dat ik pech had, was het twee keer raak op m’n verjaardag. Op m’n dertiende verjaardag brak ik m’n kuitbeen en in 2008 dus weer.

Je moet voortaan op je verjaardag binnen blijven…
Maar ja, dit seizoen was het niet op m’n verjaardag. Het kan blijkbaar altijd gebeuren.

Jij houdt van skiën in Oostenrijk?
Ik ski al vanaf m’n derde in Oostenrijk. Ik ben ook in andere landen geweest, in Zwitserland, Frankrijk, Andorra: eigenlijk overal. Maar alleen in Oostenrijk, en dan vooral in Tirol, vind je die unieke sfeer van après-ski en gemoedelijkheid. En het heerlijke eten, hè. Voor een lekkere Schweinehaxe uit de blokhut van Heidi mag je me ’s nachts wakker maken. Hetzelfde geldt voor Kaiserschmarren, van die Oostenrijkse pannenkoeken. Ik kom hier altijd geheid 2 kilo aan. En dan heb ik de drank nog niet meegerekend. Maak er maar 3 kilo van.

Waarom kom je zo graag in Westendorf?
Voor mij is Westendorf een dorp vol vrienden. Ik kom er al zo’n dertig jaar. Ik ben er altijd met kerst en de krokusvakantie, en ook wel eens tussendoor. Westendorf voelt als thuiskomen; het is mijn dorp.
En Claus, m’n beste vriend, woont er. In Westendorf slaap ik altijd in zijn appartementencomplex. Verder is Claus eigenaar van de Moskito Bar. Ik zit daar altijd in de keuken. In de keuken van de Moskito Bar komen de gesprekken op gang: over het leven, de kinderen en Oostenrijk. Claus is een uniek mens. Hij geeft bijna net zo veel weg als hij binnenkrijgt. Op z’n tijd staan er voor iedereen borrels en bitterballen klaar. Ik houd van echte mensen en Claus is er zo een. Je moet niet alleen nemen, maar ook geven. Zelf zit ik ook zo in elkaar. Het is waarschijnlijk de reden dat ik een van de meest geboekte artiesten in Nederland ben. Ik doe alles vanuit m’n hart en ben naast het podium niet een ander persoon. What you see is what you get. Het is de Tiroler gemoedelijkheid die ik wel eens mis in Nederland. Ik begrijp dat de economie hard is, dat iedereen geld moet verdienen, maar je moet elkaar wel wat gunnen.

Je treedt regelmatig op in de Moskito Bar…
Ik doe dat voor niets. Het is puur een dingetje dat ik doe omdat ik het leuk vind. Ik laat dan m’n geluidsman een dagje overkomen. Rond m’n vijfde begon ik met zingen; het was m’n hobby. Als ik in de Moskito Bar optreed, voelt het weer als hobby. Om diezelfde reden sta ik soms voor de lol in de Little London in Gerlos en de Eisbar in Kirchberg. Dat zijn twee fantastische tenten, waar ik met veel plezier even de microfoon pak. Geboekte optredens in Oostenrijk wil ik niet, ik ben op vakantie. Bovendien heb ik er al genoeg in Nederland.

Wat moet ik me bij jouw optreden in de Moskito Bar voorstellen?
Het is een tent, daar passen tweehonderd mensen in. Maar als Kroes optreedt, staan er driehonderd man. Heel het dorp loopt uit. Ik sta op een podium van maar 20 centimeter hoog, midden in het publiek. Mensen kunnen me letterlijk aanraken en recht in de ogen aankijken. Het is heel anders dan in Ahoy of de Heineken Music Hall, waar het publiek meer op afstand staat. Daar zien ze de artiest Wolter Kroes, in Westendorf de mens Wolter Kroes. Ik voel me dan echt een van hun. En dat ben ik ook.

Het gaat helemaal los?
Als ik ‘Viva Hollandia’ zing, wordt de tent afgebroken. Hetzelfde geldt voor ‘Laat me los’, ‘Ik ben je prooi’ of ‘Ik heb de hele nacht liggen dromen’. De glazen gaan de lucht in, de hele hut zingt mee. Op het podium hoor ik zelfs de rij voor de deur meezingen.

Je hebt ook een nummer over de Moskito Bar…
Het heet ‘Feest in de Moskito’, ik heb het zelf geschreven. Als ik dat nummer in de Moskito Bar inzet, lijkt het dak er letterlijk af te gaan. Ik zing ‘Feest in de Moskito’ ook in de Little London in Gerlos en de Eisbar in Kirchberg. Ook daar weten ze dat Westendorf mijn dorp is.

Jij blijft Westendorf bezoeken?
Lachend: Ik ben bang dat ik daartoe verdoemd ben. Ik kwam er al met m’n ouders en nu staan m’n eigen kinderen hier ook op de skiweide. Westendorf is lekker kleinschalig en het skigebied magnifiek. We leven in een harde wereld, zeker nu met die crisis. In Westendorf kunnen mensen alles eventjes vergeten.

  • RSS
  • Facebook
  • Google+
  • Twitter